Mostrando entradas con la etiqueta LITERATURA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta LITERATURA. Mostrar todas las entradas

jueves, 20 de marzo de 2008

- OBITUARIO - Arthur C. Clarke

Después de casi un mes de silencio bloguero, llega una noticia que me obliga a sentarme delante del ordenador para dejar constancia de mi pesar por el fallecimiento de uno de los grandes genios de la Ciencia Ficción. Si hace a penas unos meses dedicaba una entrada a celebrar el cumpleaños del Maestro, hoy me entero de que ayer Arthur C. Clarke ha fallecido ayer, miércoles 19 de marzo.
Cuando una mente de la altura de este hombre deja de funcionar siempre es una noticia muy triste, puesto que representa el fin de todo un mundo de genialidad, fantasía e imaginación. Al menos, hemos leido sus libros. Al menos su gran talento fue reconocido en vida, no solo por los lectores de ciencia ficción, si no también por los críticos. Que yo sepa, ha recibido al menos 2 premios de categoría del género: el Nébula y el Hugo. Al menos, le hemos conocido... a través de un montón de símbolos raros que dicen forman palabras, que juntas nos hicieron ver y conocer otros mundos, que ya son también nuestros para siempre.
Gracias!!

miércoles, 9 de enero de 2008

CUMPLEAÑOS DE UN ILUSTRE


El 15 de diciembre me sorprendía el diario Público (http://www.publico.es/), como casi siempre lo hace, con una página completa dedicada a Arthur C. Clarke, uno de los grandes de la Ciencia Ficción mundial. Cumplía 90 años.

Para quien no lo sepa o no lo recuerde (ya he hablado de él aquí) es el autor de la magnífica 2001, Odisea en el espacio y sus secuelas, entre otros.

Arthur C. Clarke es uno de los grandes maest ros de la ciencia ficción y, junto con Isaac Asimov, el paradigma del científico escritor -o escritor científico- comprometido por igual con la investigación, la divulgación y la narrativa.
Si os interesa leer el reportaje (es cortito, cacho vagos...) aquí os dejo el enlace:


martes, 23 de octubre de 2007

Non Volvas (Suso de Toro)





"Tivo de ser xusto cando morría que a súa nai lle pedise algo(.....)Colléralle a man coa forza que puido para reterlla e faláralle, advertíralle que nunca debía ir alá a nada. Iso dixera aquela vella imperfecta, morría sen que abandonase a rabia xorda do aborrecemento, non se abandonaba á morte, non tiña vontade de morrer porque non podía, tampouco habería descanso para ela, só máis loita inútil e derrota,definitivamente inexorábel. Iso dixera, que non fora alá a nada, pedíralle.E ela, atrapada a súa man redonda e morna naquela trampa de ósos e pelello que xa traía dentro aquela morte que viña,que xa estaba a correr por dentro, non soubera que dicir;quixera prometerllo, era para facelo, mais enmudeceu porque aquela advertencia caeu dentro dela e abriuse en todas as direccións e ameazaban nacerlle todas as preguntas que nunca naceran e quería resumilas nunha, ¿por que non debía ir alá a nada?"






A historia dunha muller que abandona a súa vida na cidade reclamada polo seu pasado e volve ao lugar que lle está prohibido, a aldea da súa infancia onde súa nai lle pediu que non volvese. Fóra da súa vida e fóra do tempo pisa con paso fantasmal un lugar de sombras, unha aldea maldita, para desvelar os misterios da súa orixe. A xustiza pola man. Camiños dun territorio que só existe no tempo do soño, do pesadelo; como Comala, como Yoknapatawpha, co
mo Macondo. Unha viaxe cara atrás, á raíz dos nosos días, á nosa Historia colectiva oculta e á historia persoal dunha xinea de mulleres construídas a poder dunha linguaxe literaria que quere atrapar o tempo íntimo e o tempo épico. E que nos arrastra coa protagonista nunha viaxe ao fondo do noso corazón e da nosa memoria.











Suso de Toro é unha das máis importantes figuras da narrativa galega contemporánea. Cada un dos seus libros é seguido por milleiros de lectores e lectoras que avalan unha obra orixinal e radicalmente comprometida coa contemporaneidade. Suso de Toro é autor dos libros de relatos Caixón desastre (1983), Polaroid (1986) e Círculo (1998), e das novelas Land Rover(1988), Ambulancia (1990), Tic-Tac (1993) Premio da Crítica Española, A sombra cazadora (1994), Conta saldada (1996) e Calzados Lola (1997) Premio Blanco Amor, da obra de teatro Unha rosa é unha rosa (1997) e do libro de conversas Camilo Nogueira e outras voces (1991). Colaborador habitual en prensa, guionista de cine e televisión, a súa obra ensaística está recollida nos volumes F.M. e outros textos e Parado na tormenta.







domingo, 14 de octubre de 2007

LO QUE ERES ME DISTRAE DE LO QUE DICES



LA VOZ A TI DEBIDA

Versos 1237 a 1265


Lo que eres me distrae de lo que dices.
Lanzas palabras veloces,

empavesadas de risas,

invitándome

a ir adonde ellas me lleven.

No te atiendo, no las sigo:

estoy mirando

los labios donde nacieron.
Miras de pronto a los lejos.

Clavas la mirada allí,

no sé en qué, y se te dispara

a buscarlo ya tu alma

afilada, de saeta.

Yo no miro adonde miras:

yo te estoy viendo mirar.


Y cuando deseas algo

no pienso en lo que tú quieres,

ni lo envidio: es lo de menos.

Lo quieres hoy, lo deseas;

mañana lo olvidarás

por una querencia nueva.

No. Te espero más allá

de los fines y los términos.

En lo que no ha de pasar

me quedo, en el puro acto

de tu deseo, queriéndote.

Y no quiero ya otra cosa

más que verte a ti querer.

Pedro Salinas